Tu wasza Aguś. Na wstępie mówię (a może raczej piszę), że blog nie został opuszczony. Kłamczucha tak dlugo nie dodała szóstego rozdziału, ponieważ kompletnie nie ma weny jeśli chodzi o tą część. Jednak nie martwcie się, na całe opowiadanie mamy wiele pomysłów. Będzie się działo w MPS! Tymczasem nie bójcie się, gdyż ja czuwam i piszę, piszę i piszę, a jeszcze po udostępnieniu rozdziału biorę się za siódmy. Praca wre!
I tym oto pozytywnym akcentem kończę post informacyjny i powracam do pisania :)
Wasza Aguś <3
poniedziałek, 21 kwietnia 2014
Powrót
wtorek, 24 grudnia 2013
Wesołych Świąt i szczęśliwego Nowego Roku ;)
Z okazji świąt Bożego Narodzenia i nadchodzącego Nowego 2014 Roku Agata i Natalia życzą wszystkim czytelnikom i czytelniczkom, abyście zawsze mieli wielki, ale również szczery uśmiech na twarzy, abyście zawsze wierzyli w siebie, nawet jeżeli całe życie wam się zawala (oczywiście dobrze by było gdyby wszystko szło po waszej myśli, jednak czasem niestety jest źle), żebyście znaleźli pod choinką masę prezentów, żeby wszystkie wasze postanowienia noworoczne nie były tylko słowami, ale również czynami, żeby spełniły się wszystkie wasze marzenia i pragnienia, aby wasze przyjaźnie (dzięki którym wiecie, że jest na świecie ktoś, na kogo możesz zawsze liczyć) były wieczne, abyście znaleźli tą wyjątkową osobę, a jeżeli już znaleźliście, to żeby wam nie uciekła :P Krótko mówiąc bądźcie szczęśliwi :)
Autorki :*
Autorki :*
sobota, 16 listopada 2013
Rozdział 5
- Nareszcie się spostrzegliście.- usłyszeliśmy za sobą i jak oparzeni
spojrzeliśmy się w tył. Za nami stała dyrektorka i uśmiechała się jak
psychopata. - No tak w końcu jesteście potomkami Rovenów. Ale jednak
łatwo było was przechytrzyć.
Spojrzałam na nią zdziwiona, a potem przeniosłam wzrok na równie zdezorientowanego Josepha. Och czyli nie tylko ja mam mętlik w głowie.
- Loren.. Myślisz, że dlaczego cię śledziłam? Hmm..?
- Yy.. No nie wiem... Bo chciała pani wiedzieć, co się ze mna dzieje?
- Znakomicie! Zgadłaś! Ale nie wiesz o tym wszystkiego. Śledziłam cię również dlatego, że.. Albo nie! To będzie niespodzianka!
- Na szczęście panią znam tak dobrze, że wiem, że nie muszę się martwić, bo jest pani dobrą osobą, ale dlaczego powiedziała pani, że Loren jest w stanie krytycznym, a jak widać na załączonym obrazku jest cała i zdrowa.
- Chciałam, żebyś jak najszybciej tu przyjechał. A teraz przepraszam, ale zaraz mam zajęcia i muszę się przygotować oraz zawołać moją wnuczkę, aby mi asystowała.
Muszę przyznać ta sytuacja była conajmniej dziwna. Znaczy ta dyrektorka od początku mi się nie podobała, ale żeby od razu wymyślać takie rzeczy. Nie rozumiem jej. I jeszcze ta niespodzianka. Jestem strasznie ciekawa o co w tym chodzi. Mam nadzieję, że nie będzie to nic przerażającego.
W każdym razie muszę przemyśleć parę spraw. Wśród nich znajduję się taki szczególik jak to, że już jutro zaczynam naukę, a nie mam nawet książek czy czegokolwiek. I tu pojawia się pytanie skąd to wszystko wytrzasnąć w tak krótkim czasie. Zamyśliłam się tak bardzo, że nie zwróciłam uwagi, że Joseph coś do mnie mówi. Oprzytomniałam dopiero w tedy kiedy pomachał mi przed oczami ręką. Jak wybudzona z transu spojrzałam na niego zamyślonym i zdziwionym wzrokiem.
- Mógłbyś powtórzyć?- spytałam i spodziewałam się, że zacznie na mnie wrzeszczeć coś w typu "dlaczego nie zwracam na niego uwag" czy "gdzie wywiało mój rozum" jak to było w sierocińcu, ale zamiast tego usłyszałam jego dzwięczny śmiech.
- Wow, my chyba na prawdę jesteśmy rodziną. Gdy moi przyjaciele coś opowiadają, to też się tak zacinam. - oboje wybuchnęliśmy śmiechem.
- Wiesz skąd można skombinować podręczniki na zajęcia? - spytałam.
- Tutaj uczniowie, dostają podręczniki do przedmiotów w pierwszy dzień uczestniczenia w lekcjach. Ale nie martw się, tylko do języków i niektórych przedmiotów ścisłych potrzebne są podręczniki. - puścił do mnie oko.
- To fajnie. Opowiedziałbyś mi coś o tej szkole?
- Nie dzisiaj. Na razie muszę pójść do pawilonu dla odwiedzających i się rozpakować, bo wydaje mi się, że zostanę tu na kilka dni, a ty zmykaj do pokoju i przyswój sobie wszystkie nowe informacje. - brat uśmiechnął się do mnie.
Zrobiłam tak, jak mi kazał. Około godziny 23:50 "przyswoiłam" sobie wszystkie wiadomości i doszłam do wniosku, że jeżeli o 7:30 mam śniadanie, a nie pamiętam, gdzie jest stołówka, to powinnam wyjść na poszukiwania wcześniej. Jeszcze zerknęłam na swój plan. "Zobaczmy, jakie jutro mam lekcje" - pomyślałam i poszukałam planu. Po chwili wytrzeszczyłam oczy ze zdziwienia. To są chyba jakieś żarty! Plan na cały tydzień brzmiał tak:
-Poniedziałek:
1. Historia magii 7
2. Zaj. jeździeckie (nowicjusze)
3. Nauka rozpoznawania gatunku (nowicjusze) 95
4. Panowanie nad emocjami (nowicjusze) 53
5. Język elfów (poziom podstawowy) 18
6. Ćwiczenia kondycyjne
-Wtorek:
1. Logika 16
2. Panowanie nad emocjami (nowicjusze) 95
3. Obliczenia mocy 34
4. Akrobatyka (nowicjusze)
5. Zaj. ze sprytu (nowicjusze) 46
6. Historia sztuki 12
7. Godzina wychowawcza 77
8. Teleportacja (nowicjusze) 26
-Środa:
1. Język gestów (poziom podstawowy) 49
2. Ćwiczenia siłowe
3. Ćwiczenia zręczności
4. Obliczenia mocy 34
5. Ćwiczenia kondycyjne
6. Asertywność - zaj. teoretyczne 36
-Czwartek:
1. Język elfów (poziom podstawowy) 18
2. Historia magii 7
3. Historia sztuki 12
4. Asertywność - ćwiczenia 36
5. Zaj. jeździeckie (nowicjusze)
6. Dietetyka 13
7. Logika16
8. Akrobatyka (nowicjusze)
9. Język gestów (poziom podstawowy) 49
-Piątek:
1. Teleportacja (nowicjusze)26
2. Nauka rozpoznawania gatunku (nowicjusze) 95
3. Ćwiczenia kondycyjne
4. Zaj. ze sprytu (nowicjusze) 46
5. Dietetyka 13
Pod planem było jeszcze jedno zdanie: "Chętnych na zajęcia dodatkowe zapraszamy do pokoju dyrektora :)"
Myślałam, że tylko na pierwszy rzut oka ta szkoła jest dziwna.. Teraz jestem już prawie pewna, że sie myliłam.. Ale cóż, trzeba żyć dalej. Przynajmniej jest tu lepiej niż w sierocińcu. - z tymi myślami poszłam spać.
Spojrzałam na nią zdziwiona, a potem przeniosłam wzrok na równie zdezorientowanego Josepha. Och czyli nie tylko ja mam mętlik w głowie.
- Loren.. Myślisz, że dlaczego cię śledziłam? Hmm..?
- Yy.. No nie wiem... Bo chciała pani wiedzieć, co się ze mna dzieje?
- Znakomicie! Zgadłaś! Ale nie wiesz o tym wszystkiego. Śledziłam cię również dlatego, że.. Albo nie! To będzie niespodzianka!
- Na szczęście panią znam tak dobrze, że wiem, że nie muszę się martwić, bo jest pani dobrą osobą, ale dlaczego powiedziała pani, że Loren jest w stanie krytycznym, a jak widać na załączonym obrazku jest cała i zdrowa.
- Chciałam, żebyś jak najszybciej tu przyjechał. A teraz przepraszam, ale zaraz mam zajęcia i muszę się przygotować oraz zawołać moją wnuczkę, aby mi asystowała.
Muszę przyznać ta sytuacja była conajmniej dziwna. Znaczy ta dyrektorka od początku mi się nie podobała, ale żeby od razu wymyślać takie rzeczy. Nie rozumiem jej. I jeszcze ta niespodzianka. Jestem strasznie ciekawa o co w tym chodzi. Mam nadzieję, że nie będzie to nic przerażającego.
W każdym razie muszę przemyśleć parę spraw. Wśród nich znajduję się taki szczególik jak to, że już jutro zaczynam naukę, a nie mam nawet książek czy czegokolwiek. I tu pojawia się pytanie skąd to wszystko wytrzasnąć w tak krótkim czasie. Zamyśliłam się tak bardzo, że nie zwróciłam uwagi, że Joseph coś do mnie mówi. Oprzytomniałam dopiero w tedy kiedy pomachał mi przed oczami ręką. Jak wybudzona z transu spojrzałam na niego zamyślonym i zdziwionym wzrokiem.
- Mógłbyś powtórzyć?- spytałam i spodziewałam się, że zacznie na mnie wrzeszczeć coś w typu "dlaczego nie zwracam na niego uwag" czy "gdzie wywiało mój rozum" jak to było w sierocińcu, ale zamiast tego usłyszałam jego dzwięczny śmiech.
- Wow, my chyba na prawdę jesteśmy rodziną. Gdy moi przyjaciele coś opowiadają, to też się tak zacinam. - oboje wybuchnęliśmy śmiechem.
- Wiesz skąd można skombinować podręczniki na zajęcia? - spytałam.
- Tutaj uczniowie, dostają podręczniki do przedmiotów w pierwszy dzień uczestniczenia w lekcjach. Ale nie martw się, tylko do języków i niektórych przedmiotów ścisłych potrzebne są podręczniki. - puścił do mnie oko.
- To fajnie. Opowiedziałbyś mi coś o tej szkole?
- Nie dzisiaj. Na razie muszę pójść do pawilonu dla odwiedzających i się rozpakować, bo wydaje mi się, że zostanę tu na kilka dni, a ty zmykaj do pokoju i przyswój sobie wszystkie nowe informacje. - brat uśmiechnął się do mnie.
Zrobiłam tak, jak mi kazał. Około godziny 23:50 "przyswoiłam" sobie wszystkie wiadomości i doszłam do wniosku, że jeżeli o 7:30 mam śniadanie, a nie pamiętam, gdzie jest stołówka, to powinnam wyjść na poszukiwania wcześniej. Jeszcze zerknęłam na swój plan. "Zobaczmy, jakie jutro mam lekcje" - pomyślałam i poszukałam planu. Po chwili wytrzeszczyłam oczy ze zdziwienia. To są chyba jakieś żarty! Plan na cały tydzień brzmiał tak:
-Poniedziałek:
1. Historia magii 7
2. Zaj. jeździeckie (nowicjusze)
3. Nauka rozpoznawania gatunku (nowicjusze) 95
4. Panowanie nad emocjami (nowicjusze) 53
5. Język elfów (poziom podstawowy) 18
6. Ćwiczenia kondycyjne
-Wtorek:
1. Logika 16
2. Panowanie nad emocjami (nowicjusze) 95
3. Obliczenia mocy 34
4. Akrobatyka (nowicjusze)
5. Zaj. ze sprytu (nowicjusze) 46
6. Historia sztuki 12
7. Godzina wychowawcza 77
8. Teleportacja (nowicjusze) 26
-Środa:
1. Język gestów (poziom podstawowy) 49
2. Ćwiczenia siłowe
3. Ćwiczenia zręczności
4. Obliczenia mocy 34
5. Ćwiczenia kondycyjne
6. Asertywność - zaj. teoretyczne 36
-Czwartek:
1. Język elfów (poziom podstawowy) 18
2. Historia magii 7
3. Historia sztuki 12
4. Asertywność - ćwiczenia 36
5. Zaj. jeździeckie (nowicjusze)
6. Dietetyka 13
7. Logika16
8. Akrobatyka (nowicjusze)
9. Język gestów (poziom podstawowy) 49
-Piątek:
1. Teleportacja (nowicjusze)26
2. Nauka rozpoznawania gatunku (nowicjusze) 95
3. Ćwiczenia kondycyjne
4. Zaj. ze sprytu (nowicjusze) 46
5. Dietetyka 13
Pod planem było jeszcze jedno zdanie: "Chętnych na zajęcia dodatkowe zapraszamy do pokoju dyrektora :)"
Myślałam, że tylko na pierwszy rzut oka ta szkoła jest dziwna.. Teraz jestem już prawie pewna, że sie myliłam.. Ale cóż, trzeba żyć dalej. Przynajmniej jest tu lepiej niż w sierocińcu. - z tymi myślami poszłam spać.
***
Budzik obudził mnie o 6: 50, ale po całej nocy rozmyślania byłam za bardzo zmęczona żeby wstać, więc kiedy usiadłam na łóżku i tak usnęłam na siedząco.. O 7.35 ponownie się obudziłam, ale tym razem z takim efektem, że szybko się ubierając założyłam dwie różne skarpetki, spódnicę na lewą stronę i biegłam w (tak mi się wydawało) stronę stołówki nieuczesana. Efekt: kilka osób na stołówce dziwnie się na mnie spojrzało..
- Cześć. Zaspałaś?? - ktoś szturchnął mnie w ramię. Na szczęście to tylko Zack.
- Hej. Tak.. Obudziłam się 5 minut temu.
- Nie musiałaś się tak spieszyć. Mają obowiązek każdemu dać posiłek. Jaką lekcją zaczynasz?
- Logika..
- Spoko, a w której sali?
- 16
- Eh.. To ja mam na drugim końcu szkoły, ale jesteś w grupie z moją koleżanką Stephanie. - uśmiechnął się.
- Szkoda, że nie mamy razem.. Ja muszę już lecieć, bo... no widzisz jak wyglądam, a jeszcze muszę zjeść.
- To pa.
Szybko zjadłam śniadanie i się ubrałam w normalne ubrania i uczesałam. Szybko wyszłam na poszukiwania sali, ale na szczęście sala była przy wejściu do szkoły. Przyszłam w idealnym momencie bo nauczycielka właśnie otwierała drzwi do sali.
- Cześć. Zaspałaś?? - ktoś szturchnął mnie w ramię. Na szczęście to tylko Zack.
- Hej. Tak.. Obudziłam się 5 minut temu.
- Nie musiałaś się tak spieszyć. Mają obowiązek każdemu dać posiłek. Jaką lekcją zaczynasz?
- Logika..
- Spoko, a w której sali?
- 16
- Eh.. To ja mam na drugim końcu szkoły, ale jesteś w grupie z moją koleżanką Stephanie. - uśmiechnął się.
- Szkoda, że nie mamy razem.. Ja muszę już lecieć, bo... no widzisz jak wyglądam, a jeszcze muszę zjeść.
- To pa.
Szybko zjadłam śniadanie i się ubrałam w normalne ubrania i uczesałam. Szybko wyszłam na poszukiwania sali, ale na szczęście sala była przy wejściu do szkoły. Przyszłam w idealnym momencie bo nauczycielka właśnie otwierała drzwi do sali.
Ekhem, ekhem..
Hejka! Wiem, długo nie dodawałam żadnego rozdziału, ale miałam bardzo rzadko dostęp do komputera, a jeszcze dużo spraw ze stronką na fb (podam linka jeżeli poprosicie :P). Nie smutajcie.. Mogę z uśmiechem na twarzy powiedzieć wam, że prawie kończę! Został mi tylko jeden fragment i udostępniam oraz przekazuje pole do popisu dla Natalii, aby pisała rozdział szósty :) I tak w ogóle przepraszam, jeżeli komuś się poplątają informacje, ale nawet nam - autorkom się wszystko miesza, ale na szczęście to tylko tak na początku, bo musimy was wprowadzić w świat MagicPrivateSchool :D
Więc (nie zaczyna się zdania od "więc" - taka ciekawostka :P) w przyszłym tygodniu, a jeżeli się pośpieszę to może nawet jutro pojawi się piąty rozdział ^^, a tymczasem ustawię możliwość obserwowania bloga, abyście od razu dowiadywali się o nowym poście ;)
Więc (nie zaczyna się zdania od "więc" - taka ciekawostka :P) w przyszłym tygodniu, a jeżeli się pośpieszę to może nawet jutro pojawi się piąty rozdział ^^, a tymczasem ustawię możliwość obserwowania bloga, abyście od razu dowiadywali się o nowym poście ;)
piątek, 11 października 2013
Alarm!!!
Uwaga!! Dzisiaj jest strasznie ważny dzień. Dokładnie 13 lat temu na świat przyszła nasza najwspanialsza autorka Aguś. Złużmy jej życzenia. A wię wszytkiego co najlepsze siostrzyczk :* xoxo.
czwartek, 3 października 2013
Rozdział 4
Piosenka przy której był tworzony ten rozdział: Little Talks
Siedziałam na moim łóżku i zastanawiałam się nad słowami dyrektorki. Mam brata?? Że kurde co!? Wychowywałam się tyle lat z myślą, że jestem sama na tym świecie i nikt mnie nie kocha (mój tekst), a tu nagle jakaś baba wyskakuje ze starszym bratem. Chyba ma cos nie tak z główką jak myśli że jejuwierzę.A poza tym szkoła magii. No ludzie błagam, co to Harry Potter, czy jak?? To jest mega dziwne, ale chyba najbardziej zadziwia mnie fakt, że ta wariatka mnie obserwowała! Boże, czuje się jak jakaś ofiara, którą trzeba cały czas pilnować. No może bo jestem ofiarą losu. W końcu nic mi nie wychodziła dobrze, no może oprócz muzyki i tańca. Tak to jest mój żywioł.
Ale rozważając te słowa jednak dostrzegam w nich sens, no bo czemu miała by mnie okłamywać. Co ja jej niby zrobiłam? No właśnie nic. No więc...
Nagle moje rozmyślenia przerwało pukanie do drzwi.
- Proszę- powiedziałam niepewnie, ponieważ nie wiedziałam za bardzo kto to. A co jeśli to ta dziewczyna, która zamieniła się w niedźwiedzia? a co gorsza dyrka?! O nie wpadka! a jeśli jest czarownica i czyta w myślach i słyszała co o niej myślałam.
Nagle do pokoju wszedł chłopak o kilka lat starszy ode mnie. Uśmiechnął się do mnie niepewnie.
- Hej jestem Joseph, a ty pewnie jesteś Loren. - przedstawił się.
- Tak to ja miło mi cię poznać. -powiedziałam, wstając z łóżka i wyciągając ku niemu rękę. Ale on jak nic to zignorował i po prostu mnie przytulił. Nie jestem do tego przyzwyczajona, ale trzeba się przekonać.
- Tak się cieszę, że jednak żyjesz. Myślałem, że straciłem was wszystkich.- powiedział próbując zamaskować załamujący się głos.
-A więc ty jesteś moim bratem?- zapytałam chociaż wiem, że musiało to zabrzmieć idiotycznie. On nagle odsunął mnie parę centymetrów od siebie i spojrzał na mnie zawiedzionym wzrokiem.
- Więc mnie nie pamiętasz?- spojrzał na mnie wzrokiem pełnym bólu.
- Przykro mi ale nie.- spuściłam głowę. I nagle wpadłam na pewien pomysł.- A może cię poznam. W końcu nie widziałam cię chyba sto lat.- Gdy to usłyszał na jego twarzy wstąpił mały uśmieszek.
- Z chęcią Lori.- uśmiechnął się, złapał mnie za rękę i pociągnął w stronę wyjścia z ośrodka.
***
- Ale się cieszę, że cie znalazłem. - bałam się, że zaraz wybuchnie ze szczęścia.
- Jose... Jak ty mnie znalazłeś?? Gdzie ty się podziewałeś przez cały ten czas?? Dlaczego pozwoliłeś, żebym gniła w tym sierocińcu?! Dlaczego się ani razu do mnie nie odezwałeś przez te siedemnaście lat?! Myślisz, że jak tak po tym wszystkim wrócisz to wszystko będzie dobrze?! - zaczęłam się awanturować.
- Siostrzyczko.. To nie tak, jak ci się wydaje.Wczoraj pani Mongomery powiedziała mi, że przypałętałaś się tu cała pobita. Prosiłaś o pomoc, a ona cię przyjęła. Kiedy się dowiedziała jak się nazywasz od razu do mnie zadzwoniła. Przyjechałem do ciebie jak najszybciej mogłem z misji z Chin. Nie wiedziałem, że w ogóle żyjesz. Od dziesięciu lat byłem już pewien, że oni cie zabili. - wyrzucił z siebie potok słów.
- Nie byłam pobita!! Co ty wygadujesz?! Dostałam list od MPS z zaproszeniem na darmową naukę. Jak przyjechałam od razu zostałam "zaatakowana" różnymi informacjami o mnie w które nawet nie do końca wierze! - to już krzyknęłam.
- Coś tu się nie klei... Dostałem informacje, że twoje życie "wisi na włosku", przychodzę, a tu moja siostra siedzi w pokoju uczniów, zadbana, a nie zakrwawiona i podłączona do różnych mega dziwnych urządzeń.
- Czy to możliwe, że dyrektorka skłamała, żebyś przyjechał tutaj szybciej? I dlaczego nie powiedziała ci o tym, że oprócz ciebie z naszej rodziny żyję jeszcze ja..
________________________________________________
Czwarty rozdział gotowy!! Po wielu próbach udało się. Przepraszamy za opóźnienia. Następny rozdział pojaw się niedługo. xoxo
niedziela, 1 września 2013
Rozdział 3
- Szukałam cię, bo chciałam przekazać ci twój plan zajęć, opowiedzieć wszystko o szkole oraz odpowiedzieć na frustrujące cię pytania. - mówiąc to wyjęła z wielkiej bordowej torby kartkę przepełnioną różnymi tabelkami. Był tam mój "plan zajęć" i godziny dzwonków w szkole.
- Dziękuję i jeszcze raz przepraszam za kłopot.
- Pierwsza zasada. Jeżeli przepraszasz za coś, to tylko raz. Następne są po prostu niepotrzebne. O! Zapomniałabym. Masz tu jeszcze regulamin. - podała mi następną kartkę. - Masz jakiś znajomych tutaj?
- Nie.
- A rodzina?
- Nie.
- A wiesz coś o tej szkole?
- Nie.
-To będzie baaardzo długa rozmowa. Więc tak. Teraz ci opowiem wstępnie o tej pięknej szkole której moja praprababcia była założycielką. Więc tak, ta szkoła została założona dla istot magicznych. Pewnie nie uwierzysz, ale one istnieją. Poznałaś już Sisi?
- Chyba tak. Chodzi pani o dziewczynę z niebieskimi włosami??
- Tak. To jest moja wnuczka. Co druga kobieta z rodu Montgomery zostaje właścicielką Magic Private School. Mam 8 wnuczek, ale to właśnie ją wybrałam na następną właścicielkę, więc odnoś się do niej z szacunkiem. W tym internacie będziesz mieszkać do swojego 25 roku życia. Będziesz się uczyć różnych przedmiotów. Zależne to jest od twojego "poziomu". Aktualnie jesteś Nieodkrytą. To znaczy, że twoi rodzice byli Istotami Magicznymi, ale u ciebie jeszcze się to nie ujawniło. Wiem wszystko z twojego życia aż do dzisiaj. W twoje pierwsze urodziny rodzice zostawili cię przed drzwiami domu dziecka "Uśmiech tęczy". do twojego kocyka była przyszyta kartka z twoim imieniem i datą urodzenia. Nie było tam twojego nazwiska, żeby cię chronić. Dwa dni później twoja mama i tata uciekli z miasta. Obserwowałam cię przez całe szesnaście lat. Prosili mnie o to twoi rodzice. Nie chcieli, żeby stało ci się coś złego. Masz starszego brata Joseph'a. Teraz ma już 26 lat. W zeszłym roku ukończył naszą szkołę i wyjechał do Irlandii. Obserwowałam cię i czekałam aż objawią się u ciebie oznaki Przemiany w jakąś istotę magiczną. Zazwyczaj odbywa się to między 13, a 18 rokiem życia. W twoim przypadku nie było jeszcze żadnych objawów Przemiany która trwa pół roku, więc zaprosiłam cię już teraz, równe pół roku przed twoimi urodzinami aby jakoś wywołać tą Przemianę. Jak mówiłam, są tutaj różne "poziomy". To właśnie twój organizm decyduje o twoim "poziomie". Nie ważne ile czasu minęło od twojej przemiany. Niektórzy już trzy miesiące po przemianie awansują na poziom drugi, a niektórzy dopiero po dwóch latach. Do dwudziestego piątego roku życia będziesz "awansować". A pierwsze pięć poziomów to: Nieodkrycie (poziom 0), Objawienie (poziom 1), Odizolowanie (poziom 2), Poznanie (poziom 3) i Rozpoznanie (poziom 4). To są podstawowe poziomy, które przechodzi każdy. Podczas wszystkich poziomów uczniowie przeżywają różne "etapy" pobytu tutaj. Nieodkrycie to jest oczekiwanie na Objawienie czyli ukazanie się objawów przemiany. Podczas nieodkrycia nadal jest się człowiekiem. Podczas Objawienia tylko połowa człowieczeństwa przeżywa. Odizolowanie to najtrudniejszy i najboleśniejszy poziom. Przez kilka miesięcy będziesz mieszkać w zamkniętym pomieszczeniu tylko wyglądającym jak twój pokój. Nie będzie mógł cię odwiedzać nikt oprócz mnie. Bliskie spotkanie osoby Odizolowanej może grozić śmiercią, gdyż osoba Odizolowana nie panuje nad sobą."Przemieniać" na zewnątrz. Wiele osób może się ciebie wtedy wystraszyć przez twój wygląd. W przypadku zmiennokształtnych jest to najgorsze. Najlżej mają istoty, które są podobne wyglądem do ludzi. Poznanie to przemiana duchowa. Rozpoznanie to dokończenie Przemiany. Po tych pięciu poziomach będą Wywyższenia. Z każdym Wywyższeniem będziesz bardziej szanowana, ale niestety podczas tego "etapu" możesz umrzeć. Jeżeli przeżyjesz i ukończysz naszą szkołę to zapewne otrzymasz różne "misje" po których będziesz mogła prawie normalnie żyć. Oczywiście za "misje" szkoła ci zapłaci. - uśmiechnęła się do mnie. - To chyba wszystko. Jeżeli masz jakieś pytania to możesz się spytać Sisi, ale jeżeli to bardzo ważna sprawa to jestem w pokoju dyrektorskim.
- Dobrze. Dziękuję.
- Nie ma za co. W końcu to moja praca.
Trochę się boje tej dyrektorki. Czasem milutka, a czasem....potwór.
Szybko poszłam do swojego pokoju przejrzeć plan lekcji i przyswoić nowe informacje, a potem przyszli "goście".
- Dziękuję i jeszcze raz przepraszam za kłopot.
- Pierwsza zasada. Jeżeli przepraszasz za coś, to tylko raz. Następne są po prostu niepotrzebne. O! Zapomniałabym. Masz tu jeszcze regulamin. - podała mi następną kartkę. - Masz jakiś znajomych tutaj?
- Nie.- A rodzina?
- Nie.
- A wiesz coś o tej szkole?
- Nie.
-To będzie baaardzo długa rozmowa. Więc tak. Teraz ci opowiem wstępnie o tej pięknej szkole której moja praprababcia była założycielką. Więc tak, ta szkoła została założona dla istot magicznych. Pewnie nie uwierzysz, ale one istnieją. Poznałaś już Sisi?
- Chyba tak. Chodzi pani o dziewczynę z niebieskimi włosami??
- Tak. To jest moja wnuczka. Co druga kobieta z rodu Montgomery zostaje właścicielką Magic Private School. Mam 8 wnuczek, ale to właśnie ją wybrałam na następną właścicielkę, więc odnoś się do niej z szacunkiem. W tym internacie będziesz mieszkać do swojego 25 roku życia. Będziesz się uczyć różnych przedmiotów. Zależne to jest od twojego "poziomu". Aktualnie jesteś Nieodkrytą. To znaczy, że twoi rodzice byli Istotami Magicznymi, ale u ciebie jeszcze się to nie ujawniło. Wiem wszystko z twojego życia aż do dzisiaj. W twoje pierwsze urodziny rodzice zostawili cię przed drzwiami domu dziecka "Uśmiech tęczy". do twojego kocyka była przyszyta kartka z twoim imieniem i datą urodzenia. Nie było tam twojego nazwiska, żeby cię chronić. Dwa dni później twoja mama i tata uciekli z miasta. Obserwowałam cię przez całe szesnaście lat. Prosili mnie o to twoi rodzice. Nie chcieli, żeby stało ci się coś złego. Masz starszego brata Joseph'a. Teraz ma już 26 lat. W zeszłym roku ukończył naszą szkołę i wyjechał do Irlandii. Obserwowałam cię i czekałam aż objawią się u ciebie oznaki Przemiany w jakąś istotę magiczną. Zazwyczaj odbywa się to między 13, a 18 rokiem życia. W twoim przypadku nie było jeszcze żadnych objawów Przemiany która trwa pół roku, więc zaprosiłam cię już teraz, równe pół roku przed twoimi urodzinami aby jakoś wywołać tą Przemianę. Jak mówiłam, są tutaj różne "poziomy". To właśnie twój organizm decyduje o twoim "poziomie". Nie ważne ile czasu minęło od twojej przemiany. Niektórzy już trzy miesiące po przemianie awansują na poziom drugi, a niektórzy dopiero po dwóch latach. Do dwudziestego piątego roku życia będziesz "awansować". A pierwsze pięć poziomów to: Nieodkrycie (poziom 0), Objawienie (poziom 1), Odizolowanie (poziom 2), Poznanie (poziom 3) i Rozpoznanie (poziom 4). To są podstawowe poziomy, które przechodzi każdy. Podczas wszystkich poziomów uczniowie przeżywają różne "etapy" pobytu tutaj. Nieodkrycie to jest oczekiwanie na Objawienie czyli ukazanie się objawów przemiany. Podczas nieodkrycia nadal jest się człowiekiem. Podczas Objawienia tylko połowa człowieczeństwa przeżywa. Odizolowanie to najtrudniejszy i najboleśniejszy poziom. Przez kilka miesięcy będziesz mieszkać w zamkniętym pomieszczeniu tylko wyglądającym jak twój pokój. Nie będzie mógł cię odwiedzać nikt oprócz mnie. Bliskie spotkanie osoby Odizolowanej może grozić śmiercią, gdyż osoba Odizolowana nie panuje nad sobą."Przemieniać" na zewnątrz. Wiele osób może się ciebie wtedy wystraszyć przez twój wygląd. W przypadku zmiennokształtnych jest to najgorsze. Najlżej mają istoty, które są podobne wyglądem do ludzi. Poznanie to przemiana duchowa. Rozpoznanie to dokończenie Przemiany. Po tych pięciu poziomach będą Wywyższenia. Z każdym Wywyższeniem będziesz bardziej szanowana, ale niestety podczas tego "etapu" możesz umrzeć. Jeżeli przeżyjesz i ukończysz naszą szkołę to zapewne otrzymasz różne "misje" po których będziesz mogła prawie normalnie żyć. Oczywiście za "misje" szkoła ci zapłaci. - uśmiechnęła się do mnie. - To chyba wszystko. Jeżeli masz jakieś pytania to możesz się spytać Sisi, ale jeżeli to bardzo ważna sprawa to jestem w pokoju dyrektorskim.
- Dobrze. Dziękuję.
- Nie ma za co. W końcu to moja praca.
Trochę się boje tej dyrektorki. Czasem milutka, a czasem....potwór.
Szybko poszłam do swojego pokoju przejrzeć plan lekcji i przyswoić nowe informacje, a potem przyszli "goście".
---------------------------------------------------------------
Hejaa!! Jest rozdział trzeci ^^ po tym próbowaniu ogarnąć to co napisałam jest :)
Jutro rozpoczęcie roku szkolnego... Ja nie chce do szkoły... Nie!!! Niestety posty będą mogły się pojawiać raz na miesiąc bo ja i Natalka idziemy do pierwszej gimnazjum i ogarnięcie nowej szkoły i klasy oraz oswojenie się do nowych nauczycieli na początku zajmie nam dużo czasu. Czyli we wrześniu może być jeden max. dwa rozdziały a w październiku po pierwsze jedenastego moje urodzinki ^^ i czternastego Natki ^^. Postaramy się pisać częściej. To miłego i wesołego nowego roku szkolnego miśki :*
Subskrybuj:
Posty (Atom)